|
|||
| Ég gleymi orðum en man rímið |
 EF EINHVER biður þig að stíga um borð í skipið, hvað hugsarðu? Ég veit ekki með þig, en ég hugsa alltaf bara hluti eins og: Gripið. Eða: Klipið. - Og hverju svararðu til, ef einhver spyr: „Er til salt?“ Aftur veit ég ekki með þig, en ég mundi hugsa: Allt. Síðan myndi ég ná í malt.Sjáðu til, ég á við ákveðið vandamál að stríða: Ég gleymi orðum, en man rímið. Fólk etur við margvísleg vandamál í daglegu amstri, ég geri mér grein fyrir því. Mitt vandamál er hins vegar kynlegum toga og vandmeðfarið í hversdagslífinu, enda setur það spor sitt á flestar, ef ekki allar, athafnir mínar. Einu sinni var ég á leið út í búð og Ásrún, eiginkona mín, bað mig um að kaupa brauð, smjör, sykur, salat og kanil. Síðan þegar ég var kominn í búðina mundi ég náttúrlega ekkert nema orð eins og dauð, fjör, kvikur ...Hvað salatið og kanilinn snerti mundi ég náttúrlega ekki neitt, enda rímar ekki neitt við þessi orð. Allavega engin orð sem ég kann. Öðru sinni var ég spurður hvort ég hændist að börnum. Ég velti spurningunni fyrir mér drjúga stund. Gegnum huga minn liðu þágufallsmyndir ýmissa orða: „görnum“, „stjörnum“, „kjörnum“, „björnum“, „svörnum“, „gjörnum“, „örnum“ - en ég gat ómögulega munað hvað spurningin fól í sér. Að lokum fór svo að ég leiddi spurninguna hjá mér og beindi umræðunni inn á aðrar brautir. Þetta vandamál markar flest svið lífs míns. Ég á í erfiðleikum með að halda þræði við lestur bóka og í ratleik. Eiginkona mín, Ásrún, á það til að gantast með þetta vandamál mitt, en ég hef engan húmor fyrir því. Og hún skilur það þegar ég tryllist stundum. Satt best að segja á ég ekki auðvelt með að taka þátt í nokkrum samræðum. Ég hef þó aldrei látið þennan minnisbrest hindra mig á framabrautinni. Í menntaskóla var ég formaður árshátíðarnefndarinnar á fjórða ári og í dag er ég upplýsingafulltrúi utanríkisráðuneytisins. |
